Een foto van Casper Faassen lijkt op het eerste gezicht helder en stil, maar bij nadere beschouwing verschijnt er een tweede laag. De Leidse kunstenaar combineert fotografie, schilderkunst en grafische technieken tot beelden over schoonheid, herinnering, beweging en vergankelijkheid. Ik leg uit hoe zijn werk is opgebouwd, welke series belangrijk zijn en waarop je let wanneer je een werk wilt bekijken of aankopen.
Waarom het werk van Casper Faassen blijft intrigeren
- Multidisciplinair kunstenaar uit Leiden, geboren in 1975.
- Combineert fotografie met semi-transparante schilderlagen.
- Bekende thema’s zijn landschap, portret, beweging en herinnering.
- Craquelé verwijst naar tijd, verval en de materiële huid van een schilderij.
- Zijn werk bevindt zich in zowel particuliere als openbare collecties.
Wie is de Nederlandse kunstenaar achter deze beelden
Casper Faassen werd in 1975 geboren en werkt vanuit Leiden, een stad met een sterke schilderkunstige traditie. Vooral de oude meesters uit Leiden, onder wie Rembrandt, Gerrit Dou en Jan Steen, hebben invloed gehad op zijn manier van kijken. Die historische belangstelling is nog altijd zichtbaar in zijn voorkeur voor licht, huid, stilte en detail.
Na een periode waarin hij schilderkunst combineerde met studie en werk, koos hij in 2002 volledig voor zijn kunstenaarspraktijk. Zijn achtergrond is belangrijk om zijn fotografie te begrijpen. Hij behandelt een foto niet als een eindpunt, maar als materiaal dat verder kan worden opgebouwd, bewerkt en verdiept.
Zijn werk werd getoond op internationale fotobeurzen en tentoonstellingen, waaronder Photo London, Paris Photo en AIPAD New York. Ook musea en publieke instellingen zoals Museum De Lakenhal, het Frans Hals Museum, de Koninklijke Bibliotheek en het Haags Historisch Museum hebben werk van hem in de collectie. Dat zegt vooral iets over de duurzame positie van zijn oeuvre, niet automatisch over de waarde van elk afzonderlijk werk.
Waarom fotografie en schilderkunst bij hem samenvloeien
De kracht van zijn werk zit in de twijfel die het oproept. Je herkent een fotografisch beeld, maar de transparante lagen, zachte vervagingen en bewerkte oppervlakken doen denken aan een schilderij. Ik vind juist die dubbelheid interessant, omdat ze je dwingt om langzamer te kijken dan bij een gewone foto.
Faassen werkt met meerdere semi-transparante lagen. Daardoor ontstaat geen vlak beeld, maar een soort visuele diepte waarin vormen gedeeltelijk verdwijnen en opnieuw opduiken. De foto blijft herkenbaar, terwijl de schilderkunstige bewerking zorgt voor afstand, gelaagdheid en een bijna tactiele uitstraling.
Een terugkerend element is craquelé. Dat zijn kleine barstlijnen in de bovenlaag van een schilderij of beeldoppervlak. Bij Faassen verwijst deze structuur naar de werking van tijd, maar ze heeft ook een praktische functie. Het oppervlak wordt materiëler, waardoor de foto dichter bij een schilderij komt te staan.
De techniek is niet alleen decoratief. Een gladde foto vertelt je vooral wat je ziet, terwijl een gebarsten of verweerd oppervlak ook suggereert dat het beeld een geschiedenis draagt. Daarmee speelt de kunstenaar met herinnering, verval en de vraag hoe betrouwbaar een beeld eigenlijk is.
De series die zijn kunstenaarschap vormgeven
Landschappen vol stilte
In zijn landschappen gaat het zelden om een exacte topografische registratie. De omgeving wordt eerder een mentale ruimte waarin mist, water, horizon en licht de hoofdrol spelen. Ik lees deze werken als beelden van vertraging, niet als klassieke natuurfotografie.
De zachte kleuren en beperkte contrasten geven de landschappen een bijna schilderachtige rust. Daardoor passen ze goed in interieurs waar een werk niet om aandacht schreeuwt, maar langzaam onderdeel wordt van de ruimte. De beperking is tegelijk duidelijk: wie een scherp, documentair landschap zoekt, zal deze benadering misschien te dromerig vinden.
Beweging als vluchtig moment
De serie rond beweging onderzoekt wat er gebeurt wanneer een lichaam niet volledig wordt vastgelegd. Een figuur kan vervagen, zweven of uit balans lijken, waardoor het beeld eerder een indruk van beweging geeft dan een stilstaand verslag ervan.
Hier komt de fotografische basis goed tot zijn recht. Fotografie staat normaal gesproken bekend om het bevriezen van een moment, maar Faassen gebruikt dat moment juist om tijd voelbaar te maken. Het resultaat is elegant, soms bijna filmisch, maar nooit helemaal voorspelbaar.
ReCollection en de waarde van herinneringen
In de ReCollection-serie richt Faassen zich op objecten die al eerder verzameld, bekeken of betekenisvol gemaakt zijn. Hij fotografeert niet zomaar een voorwerp, maar onderzoekt hoe bezit, geschiedenis en culturele herinnering in een beeld samenkomen.
Daarbij ontstaat een interessante spanning. Een object kan esthetisch aantrekkelijk zijn, terwijl zijn geschiedenis tegelijk vragen oproept over herkomst, eigendom en verlies. Juist daarom vind ik deze serie inhoudelijk sterker dan een puur decoratieve stillevenreeks. Ze laat zien dat schoonheid nooit volledig losstaat van context.
Lees ook: Beroemde Schilders - Waarom zijn ze zo groot?
Void en het beeld van afwezigheid
De titel Void verwijst naar leegte, afwezigheid en de ruimte tussen wat zichtbaar en onzichtbaar blijft. De beelden vragen niet om een snelle interpretatie. Ze werken eerder als open situaties waarin de kijker zelf verbanden legt.
Dat maakt deze werken geschikt voor mensen die kunst graag meerdere keren bekijken. De eerste indruk is vaak sereen, maar na langer kijken verschijnen details die het beeld minder geruststellend maken. Voor mij is dat een van de duidelijkste kenmerken van zijn werk: de stilte is nooit helemaal leeg.
Hoe kijk je bewust naar zijn werk
Bij een werk van Faassen helpt het om niet meteen te beslissen of je naar een foto of een schilderij kijkt. Begin met het totaalbeeld en let daarna op de manier waarop het oppervlak is opgebouwd. Zie je scherpe fotografische details, of worden ze verzacht door lagen en textuur?
Daarna kijk ik meestal naar drie elementen. Het eerste is het licht, omdat dat de sfeer bepaalt. Het tweede is de verhouding tussen herkenning en vervaging. Het derde is de huid van het werk, bijvoorbeeld craquelé, transparantie of een matte afwerking. Samen bepalen die elementen of een beeld vooral contemplatief, dramatisch of melancholisch overkomt.
- Afstand geeft een zachte, bijna droomachtige indruk.
- Beweging maakt tijd en lichamelijkheid zichtbaar.
- Craquelé benadrukt ouderdom, kwetsbaarheid en materiaal.
- Transparante lagen zorgen ervoor dat een beeld niet in één keer wordt prijsgegeven.
Ik zou ook letten op de ruimte waarin het werk hangt. Een druk interieur kan de subtiele lagen overschaduwen, terwijl een rustige muur de textuur en zachte tonaliteit beter laat spreken. De presentatie is dus geen bijzaak, maar beïnvloedt sterk hoe je het werk ervaart.
Waar let je op als je een werk wilt kopen
Wie een werk wil aanschaffen, doet er goed aan eerst de editie, afmetingen en gebruikte materialen te controleren. Bij fotografisch werk zijn editienummer, oplage, certificaat en staat van het oppervlak belangrijke gegevens. Vraag ook hoe het werk is ingelijst en welk type glas is gebruikt, omdat licht en reflectie de beleving kunnen veranderen.
Een aankoop via een erkende galerie geeft meestal meer duidelijkheid over herkomst, documentatie en presentatie. Dat betekent niet dat iedere galerieprijs automatisch een goede investering is. De waarde van hedendaagse kunst hangt af van onder meer de specifieke serie, afmeting, oplage, provenance, tentoonstellingsgeschiedenis en vraag binnen het netwerk van verzamelaars.
Mijn advies is om niet alleen naar mogelijke waardestijging te kijken. Een werk dat je dagelijks blijft boeien, heeft ook culturele en persoonlijke waarde. Wie uitsluitend op rendement koopt, onderschat hoe selectief en onvoorspelbaar de kunstmarkt kan zijn.
| Controlepunt | Waarom het belangrijk is |
|---|---|
| Editie en oplage | Een kleinere oplage kan schaarser zijn, maar schaarste alleen bepaalt de prijs niet. |
| Conditie | Textuur en craquelé horen bij de techniek, maar beschadigingen moeten herkenbaar worden onderscheiden. |
| Documentatie | Een certificaat en duidelijke herkomst maken het werk beter traceerbaar. |
| Presentatie | Glas, lijst en ophanging hebben invloed op kleur, reflectie en duurzaamheid. |
| Persoonlijke aantrekkingskracht | Een werk blijft langer waardevol voor de eigenaar wanneer het inhoudelijk blijft aanspreken. |
Wat zijn werk bijzonder maakt binnen de hedendaagse kunst
Faassen beweegt tussen disciplines zonder dat fotografie en schilderkunst volledig in elkaar oplossen. De fotografische oorsprong blijft aanwezig, maar wordt verrijkt met schilderkunstige middelen. Daardoor spreekt zijn werk zowel liefhebbers van fotografie als verzamelaars van hedendaagse schilderkunst aan.
Zijn sterkste kwaliteit vind ik de beheersing van het tempo. De beelden zijn toegankelijk door hun schoonheid, maar ze geven hun betekenis niet direct prijs. Wie alleen naar het onderwerp kijkt, mist de tweede laag waarin tijd, herinnering en vergankelijkheid samenkomen.
Voor een eerste kennismaking zou ik beginnen met een werk waarin de fotografische basis nog duidelijk herkenbaar is. Daarna vallen de meer abstracte of sterk bewerkte series beter op hun plaats. Zo ontdek je dat de stille uitstraling geen gebrek aan inhoud betekent, maar juist een uitnodiging is om langer te blijven kijken.
